41 - 42 - از ستايش ديگران بيمناكند « اذا زُكَّىَ احَدُهم خافَ ممّا يُقال لَه فَيَقُول أَنَا أَعلم بنفسى مِنْ غَيرى و رَبّى اعْلَمُ مِنّى بِنَفْسى ، اللّهم لاتُؤ اخذنى بِما يَقُولون و اجعَلْنى أَفضَلَ ممّا يَظُنّون و اغْفِرْلى مالا يَعْلَمُون » ترجمه : « هرگاه يكى از آنها ( متقين ) ستوده شود ، از آنچه بر او گفته مىشود به هراس مىافتد و مىگويد : من از ديگران نسبت به خود آگاه‌ترم و پروردگارم به نفس من از خود من آگاه‌تر است ( مىگويد ) خدايا ! مرا به آنچه مىگويند مگير و مؤاخذه مكن ! و مرا بهتر از آنچه گمان مىكنند قرار ده ، و آنچه را از اعمالم نمىدانند بيامرز ! » * * * شرح : از فراز بالا به دست مىآيد كه : 1 - مدح مداحان و ثناء ثناخوانان در متقين تأثير نكرده و عوض نمىشوند ، بلكه مدح باعث بيدارى آنها مىشود كه مبادا از جاده خارج شوند . 2 - متقين نقّاد خويشتن هستند ، وقتى مدح مىشنوند ، به انتقاد از خود مىپردازند . 3 - متقين در مقام خودشناسى پيشرفته و خود را شناخته‌اند ، اين خودشناسى و معرفت نفس زيربناى دو خصلت قبل است ، وقتى خود صفت وجودى خود را